Zanim Joanna Rajkowska przyjechała do Poznania, przebywała pewien czas w palestyńskim obozie dla uchodźców w Dżeninie. Instalacja „Minaret” ma być dokładnym odwzorowaniem jednego ze sfotografowanych tam obiektów.  –  Czas w Dżeninie należał do najważniejszych w moim życiu. Trochę czuję jakbym stamtąd nigdy nie wyjechała. – opowiadała artystka. Rajkowska deklarowała, że nie chce głosić tolerancji religijnej i ekumenizmu, ani też rzucać wyzwania stojącym w pobliżu budynkom katedry i synagogi. – To nie jest też kaprys kogoś, kto był na Bliskim Wschodzie, ale wyrażenie potrzeby różnorodności w homogenicznym społeczeństwie. – wyjaśniała. W intencji artystki, poznański minaret ma działać trochę jak warszawska palma. Jej dzieła powstają by prowokować społeczną interakcję. – Prawdziwa historia minaretu zostanie napisana, gdy on powstanie. Dżenin jest tu nie ważny. – mówiła autorka. Kurator i historyk sztuki Kaja Pawełek zwróciła uwagę, że częścią projektu jest już samo spotkanie w Arsenale – Tak jakby minaret już został nałożony na ten komin. – stwierdziła.

Repliki obiektów z obozu w Dżeninie tj. betonowe check-pointy, zaimprowizowane namioty uchodźców i zasieki artystka przedstawiała już w centrum Berna, stolicy Szwajcarii. Zdjęć palestyńskiego minaretu nie zrobiła specjalnie z myślą o przeniesieniu go do Polski. Przypomniała sobie jednak o Dżeninie widząc architektoniczny chaos północnej części ul. Estkowskiego, pomiędzy ul. Garbary i Szyperską. – Ta piękna pusta ściana po prawej stronie najbardziej przypomina mi Bliski Wschód. – objaśniała Joanna Rajkowska podczas wyświetlania dla wypełnionej po brzegi widowni zdjęć z ul. Estkowskiego – Ta ulica jest miejscem tranzytowym. Takie miejsca lubię najbardziej. Są niezidentyfikowane i mają różne funkcje. (…) Widać tu pejzaż nieba pocięty trakcjami tramwajowymi i jakby fasady domów od środka. Minaret pozostanie ciałem obcym, ale też te ściany go wchłoną. – powiedziała artystka. Podobny surrealistyczny efekt instalacje Rajkowskiej osiągały w Bernie.

Autorka projektu wyjaśniała, że minaret i półksiężyc to nie oficjalne symbole religijne, więc wykorzystanie ich w sztuce nie powinno ugodzić w niczyje uczucia. – Gdy zobaczyłem projekt, w przeciągu pierwszych dwóch sekund wiedziałem już, że jest on bardzo trafiony. – powiedział arabista Andrzej Drozd. – My, społeczność muzułmańska wspieramy ten projekt. – stwierdził też Messikh Mohamed Salah, przewodniczący poznańskiego oddziału Ligii Muzułmańskiej. Jest to jedna z organizacji zrzeszających liczącą około tysiąca osób społeczność wyznawców islamu w Poznaniu. Andrzej Drozd wygłosił krótki wykład o historii relacji chrześcijańsko-muzułmańskich i o strachu, jaki cechuje wzajemne postrzeganie siebie obu społeczności. Mówił, że Europejczycy często bywają w stosunku do muzułmanów bardziej uprzedzeni niż do wielu dalszych od siebie kulturowo społeczeństw. Dodał, że wśród wyznawców islamu wciąż powtarzane są złe wspomnienia sprzed tysiąca lat o wyprawach krzyżowych. Nastał moment szerzej debaty, której temat z artystycznych rozważań przeniósł się na politykę i wojnę cywilizacji. Ujawnili się ożywieni dyskutanci o rozmaitych poglądach. Niektórzy przychylali się do zacytowanych słów wspomnianej wyżej ulotki: „Minaret to symbol dominacji islamu i nieposkromionej pychy wyznawców tej religii”. Pojawiły się wypowiedzi o stosunku wyznawców islamu do kobiet oraz innych wyznań. Czyjeś pytanie - Czy pani chce mieć w Poznaniu symbol dominacji mężczyzn nad kobietami? - sprowokowało w kontekście sylwetki minaretu lekkie rozbawienie wśród części widowni. Obecni w Arsenale muzułmanie zaczęli bronić swojej religii. Ktoś inny też podniósł temat okupacji Iraku i ziem palestyńskich. Kolejne osoby się wyrywały ze znanymi sobie szczegółami 1400-letniej historii europejsko-muzułmańskich kontaktów, aż w końcu Messikh Mohamed Salah poprosił wszystkich by wrócili do dyskusji o instalacji artystycznej na ulicy Estkowskiego. - Muzułmanie są w Poznaniu. Pytanie co zrobić, by ludzie im zaufali. – dodał później. Tak tą część debaty podsumowała artystka: – Dyskusja o wprawach krzyżowych jest toksyczna. Szczerze mówiąc wali mnie historia wypraw krzyżowych, obchodzi mnie to co jest teraz. – powiedziała dosadnie, chcąc za pewne przy okazji rozluźnić trochę atmosferę wśród widowni.

 - Na pewno to też projekt polityczny, ale nie jest to artykulacja interesów danej grupy. (…) Rozumiem polityczność nie tyle jako udzielanie głosu, ale jako czynienie widocznym. – tłumaczyła Joanna Rajkowska. Ktoś z widowni zauważył, że stojące przy Estkowskiego kominy też nie są wolne od historycznej symboliki. Komin jest symbolem holocaustu, a zestawienie go z minaretem może sprowokować debatę o negowaniu prawdziwości zagłady Żydów m.in. przez islamskich przywódców Iranu – Myślę, że ta debata też się przetoczy, ale mam nadzieję, że nie jako główny wątek. Nie chcę by zdominował ją jeden temat. Mam nadzieję, że moja praca będzie przyczynkiem do tysiąca dyskusji. A na pewno nie boję się tej żółtej ulotki! – powiedziała artystka.