Wyższa Szkoła Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa, ul. T. Kutrzeby 10, wstęp wolny

W maju tego roku w nowojorskim Museum of Modern Art., z inicjatywy senior kuratora MoMa Laurence’a Kardisha, miało miejsce uhonorowanie wieloletniej działalności artystycznej Lecha Majewskiego. Retrospektywie jego filmów towarzyszyła premierowa prezentacja, specjalnie na tę okazję przygotowanej pracy „Krew poety”. To szczególne wyróżnienie – jak wyraził się sam artysta – zmobilizowało go, za namową kuratora muzeum, do pracy nad projektem – w istocie do zarejestrowania scen i obrazów, które w postaci wizji towarzyszyły mu od lat. Na przestrzeni zaledwie kilku miesięcy powstał poemat i odbyły się pierwsze zdjęcia w Nowym Jorku, Budapeszcie i Wenecji. Wyraźnego podkreślenia w tym momencie wymaga fakt, że Lech Majewski jest jednym z najmłodszych artystów w ten sposób wyróżnionych przez jedno z najbardziej prestiżowych światowych centrów sztuki, a także pierwszym jak na razie spośród artystów polskich mogącym poszczycić się zorganizowanym przez tę instytucję retrospektywnym przeglądem twórczości.



„KrewPoety” to instalacja, z pogranicza trzech światów: sztuki, filmu i fotografii, której składowymi są 33 wideoarty, spośród których każdy stanowi zarówno odrębną całość, jak i pewną formę fabularną, w zależności od sposobu ich prezentacji i odbioru. Fakt, że filmy są różnej długości w sposób naturalny generuje również istnienie rozmaitych chronologii. W efekcie odbiorca krążąc między kolejnymi ekranami, zagłębia się w skomplikowaną strukturę ludzkiej podświadomości, tworząc swoje własne „odczytania” realizacji. Bohaterem instalacji jest młody mężczyzna, poeta przebywający w klinicznej przestrzeni internowania – szpitalu psychiatrycznym. Jego rozpoznanie następuje poprzez emisję obrazów, utrzymanych w konwencji onirycznej aury, spoza której odczuwalne jest swego rodzaju napięcie. Stanowią one coś na kształt konfiguracji enigmatycznych ciągów lapidarnych myśli, snów, marzeń, urojeń, obsesji, w przypadku których granica pomiędzy realnym a wyobrażonym ulega kompletnemu zatarciu. Sam artysta określa swoją najnowszą realizację mianem ekwiwalentu wizualnego zbioru poezji, w którym poszczególne sceny <> jak wiersze. Kładąc nacisk na symultaniczność w sposobie prezentacji, Lech Majewski występuje przeciw klasycznie – linearnie pojmowanemu pojęciu narracji, następstwa zdarzeń, czasu. Mimo możliwości zaaranżowania instalacji jako formy fabularnej, o wiele bliższym dla niego okazuje się być wymiar przestrzenny, czyli równoczesna prezentacja, swoiste „widzenie na raz”, zerwanie z niewolą trzech wymiarów, przesunięcie punktu ciężkości z tego, co ogólnie przyjęte, na to co umowne. Nie używając słów, ani oczywistości, posługując się symbolami kulturowymi, religijnymi (ofiarowanie, ukrzyżowanie), archetypami, skojarzeniami z renesansowym malarstwem włoskim, jak sam podkreśla, powiększa pole znaczeń. Wychodząc poza obręb świata zwerbalizowanego, a więc istniejącego, zgodnie z myślą Ludwika Wittgeinsteina, poszukuje alternatywnych sposobów komunikowania, wskazując na wieloznaczność immanentnie wpisaną w obraz sam w sobie. KrewPoety – jak mówi w jednym z wywiadów – jest w założeniu utworem, a poza językiem, choć jednocześnie operuje językiem zmysłów, na pewno językiem dźwięków i postrzegania [...] To próba przekroju przez zagmatwaną subiektywno-obiektywną rzeczywistość każdego z nas

„KrewPoety” to z całą pewnością jedna z bardziej autobiograficznych realizacji, przefiltrowana przez osobowość, wrażliwość, doświadczenia i wiedzę artysty, wypadkowa wcześniejszych zainteresowań na polu wielu sztuk, będących jego udziałem. Prezentacja dość niezwykła, porównywana na łamach Polityki przez Piotra Sarzyńskiego do wizualnego odpowiednika „Gry w klasy” Cortazara czy „Ogrodu o rozwidlających się ścieżkach” Borgesa przez samego jej twórcę .



KrewPoety

BLOOD OF A POET ( 33 INTERCONECTED VIDEOART FEATURES)

2006



Reżyseria: Lech Majewski

Scenariusz: Lech Majewski



Obsada: Patryk Czajka, Grzegorz Przybył, Joanna Litwin

Ekipa:

Produkcja, zdjęcia: Lech Majewski

Muzyka: Lech Majewski, Józef Skrzek

Dyrektor produkcji: Joanna Macha

Kostiumy: Dorota Lis

Montaż: Eliot Elms, Norbert Rudzik

Dźwięk: Lech Majewski, Zbigniew Malecki

• zobacz więcej informacji o Wyższa Szkoła Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa
• Zapisz się do naszego newslettera - najświeższe wydarzenia codziennie na Twój e-mail