Drogie Panie i nie mniej Drodzy Panowie zasiadający w redakcji „Jak Jeździsz”.  Chciałabym podzielić się z Wami moimi spostrzeżeniami dotyczącymi roweru miejskiego, czyli nowego nabytku Miasta Poznania, który od kilku dni jest dostępny dla wielkopolskich zjadaczy chleba.  Inwestycja, rzecz jasna, na plus – promocja zdrowego stylu życia i kreowanie wizerunku Poznania jako miasta „know how”. Nic, tylko zacisnąć kciuki, by projekt rozwijał się dalej i by liczba ścieżek rowerowych przybywała w co najmniej takim tempie, jak ilość promieni słonecznych/m2 w ostatnim tygodniu.

Moją wypowiedź ograniczę do zdania krótkiej relacji z podróży tym środkiem lokomocji. Pomysł roweru miejskiego w Poznaniu bardzo przypadł mi do gustu, dlatego też kwotę pozwalającą mi na korzystanie z systemu nextbike wpłaciłam na długo przed tym, zanim na ulicy pojawiła się pierwsza stacja. Po co ten pośpiech?  Jak to – chciałam jak najszybciej przetestować możliwości roweru!  Tak tez uczyniłam – w pierwszym tygodniu po wdrożeniu systemu postanowiłam skrócić sobie trasę z Małych Garbar na Śródkę korzystając w tym celu z miejskiego jednośladu. Instrukcję wypożyczania roweru zrozumiałby średniorozgarnięty szympans, więc ten element podróży nie przysporzył mi żadnych problemów.  W zasadzie sam proces jechania na rowerze, przyswojony w latach wczesnego dzieciństwa z niemałą pomocą rodzicieli, również nie powinien sprawiać większych kłopotów. I nie sprawiłby, gdyby nie jeden szczegół. Kłódka do roweru. Zupełnie standardowe zabezpieczenie, niczym nie wyróżniające się spośród setki innych. Po odpięciu roweru od stojaka postanowiłam te kłódkę zamknąć, co wydaje się logiczne, jeśli nie życzy się, by odbezpieczony „wąż” pałętał się między kołami.  W przekonaniu, że kłódka jest należycie zabezpieczona utrzymały mnie dwa fakty: pierwszy – charakterystyczne „pstryknięcie” podczas zamykania oraz drugi – próba siłowa, czyli tzw. „ciągnięcie na chama”.  Gdy już zapewniłam sobie podstawowe bezpieczeństwo, przyjęłam charakterystyczną dla miejskiego roweru pozycję wyprostowaną i ruszyłam przed siebie. Rozpędziłam się na tyle, na ile jest to możliwe na tego typu rowerze i spojrzałam w dół, niestety o pół sekundy za późno. Psikus.  Kłódka odbezpieczyła się, wsunęła między szprychy przedniego koła i zablokowała je. Nietrudno sobie wyobrazić, co działo się dalej. Gdyby skończyło się na godnym olimpijskiego akrobaty salcie w przód to pół biedy. Gorzej, że gdy już przyjęłam pozycję horyzontalną, rower przypomniał sobie o prawie grawitacji i wylądował z impetem na mojej głowie. Dżentelmeni stojący obok pomogli kobiecie w potrzebie – próbowali nawet rozładować napięcie żartami typu „ szkoda, że nie tego nie nagrywałem – film biłby rekordy popularności na youtubie”. Cóż, Pan nie mógł odżałować nie wcielenia się w reżysera tego krótkometrażowego filmu akcji, a ja nie mogłam odżałować nowych spodni.  Zakrwawione ręce czekało bliskie spotkanie z wodą utlenioną, obdartą twarz grubsza niż zazwyczaj warstwa makijażu, a siedem (!) guzów na głowie… No cóż, czas leczy rany.

Do dziś zastanawia mnie geneza tego wypadku. Za bardzo wątpliwe uważam błędne zabezpieczenie przeze mnie kłódki, więc może jakaś wada roweru? W każdym razie przyjrzałam się bliżej – choć na pierwszy (mylny) rzut oka kłódka wydaje się być trwale złączona z przednim kołem roweru, to jednak można ją wyjąć. Dbającym o swoje zdrowie rowerzystom polecam to zrobić i dla świętego spokoju ducha i wszystkich zębów włożyć ją do koszyka obok innych pakunków poznańskiego mieszczucha.

Patrycja

Dziękujemy Patrycji za nadesłanie relacji, równocześnie zachęcając wszystkich Czytelników do nadsyłania własnych historii i materiałów na adres jakjezdzisz@gmail.com